TEMPORARY MOMENTS

امروز بعد از دو سه روز مریضی سخت، نتونستم خودم رو راضی کنم و رفتم سر کار که بماند دوام نیاوردم و برگشتم خانه اما ... صبح که بچه ها و همکاران و دوستان یک ب یک آمدند، طوری از نگرانی هایشان از مریضی ام و احوال پرسی هایشان و تلفن زدنهایشان جا خوردم که .. که فهمیدم که در آن لحظه در بهترین جمع دنیا هستم.

دم همشون گرم.

آغاز کتاب سیاهی چسبناک شب، نوشتۀ سید محمود حسینی زاد، همین امروز صبح ساعت 7:06، داخل واگن مترو . یک رمان کوتاه ایرانی . تازگیها بخودم عادت داده ام که همیشه یک کتاب و معمولا داستانهای کوتاه یا رمانهای کوتاه در کیفم داشته باشم . شبها آنقدر خسته ب خانه میرسم که دیگر رمقی برای خواندن نمی ماند و اگر هم بخوانم، معمولاً سراغ شعر میروم و یا کتب عرفانی، کمی هم فلسفه . این شیوۀ خوبی خواهد بود که از داستان و رمان دور نمانم.

عاشق آنست که بی خویشتن از ذوق سماع                     پیش شمشیر بلا رقص کنان می آید

مگر نه اینست که میدانم؟

مگر نه اینست که ریخته ام و گسسته ام؟

رفته ام ...

مگر نه اینست که میشناسم؟

و مگر نه اینست که هیاهوی من،

غُلغُلۀ بادهای همواره ست؟

مرا از من بگیر،

من سوخته ام ...

و باد،

طعم خاکستر بی طعم مرا مزمزه میکند.

مرا از من بگیر،

تو جوشش منی،

تو

شعاع هبوط منی،

مرا از من بگیر،

من،

من میدانم ...

من سوخته ام.

و درین گرگ و میش حیرانی،

تنها پچپچۀ هووار درختان سپیدار ذهن منست،

که حجم اندوه مرا،

درهم میپیچد.

از چه بگویم؟ جز از آنچه که هم اکنون در جان من جاریست؟